Sérviska er sú speki sem hver maður viðar að sér til að lýsa lífsveg sinn.
Samviska sá vísdómur sem menn hafa komið sér saman um að sé eini vitsamlegi vegvísirinn. Þegar sérviska manns og samviska stangast á bítur samviskan hann í brjóstið.
Vinátta er að fljúga á bláum vængjum ástarinnar, ást að fljúga á rauðum vængjum vináttunnar. Þeir sem standa föstum fótum í landi vanans og leyfa sér ekki að hrífast af bláum og rauðum fuglum komast aldrei á loft.
Rómantíkin hefur fleiri líf en bæði kettir og hundar. Enga tík veit ég sem hefur orðið bráðkvödd jafn oft og rómantíkin, engan kött sem hefur risið svo oftlega og óvænt upp frá dauðum.
Veiðimenn þurfa stöðugt að hremma nýja villibráð til að sannfæra sjálfa sig um hvers þeir eru megnugir. Að flíka stöðugt þeirri sömu gengur ekki, því eðlilega úldnar hún á öxl þeirra – sé hún ekki meðhöndluð rétt.
Lífið er flæði. Til að flæða með lífinu er affarasælast að kasta sér út í strauminn og láta hann leiða sig inn í hringiður óvæntra atvika, upp á stóra og litla ævintýrahólma og að blómum skrýddum bökkum ástarinnar. Að berjast á móti straumnum vegna hugmynda, boða og banna sjálfs sín eða annarra er að neita sér um lífið.
Rómantíkin er systir mánans. Þegar minnst varir brýst hún fram úr skýjum hversdagsins og baðar í töfraljóma þá sem vaka – þótt þeir láti sem þeir sofi.
Þegar við fæðumst eru rúmið og tíminn aleiga okkar. Öll fáum við þrjár víddir rúmsins og tímann sem þá fjórðu að lifa og hræra okkur í. Öll fáum við jafnmargar klukkustundir í sólarhring, jafnmarga daga í viku, vikur í mánuði og mánuði í ári. Frá því við verðum fullorðin og ævina á enda veljum við hvar við dveljum og í hvað við verjum tíma okkar. Hvert sinn sem við segjumst ekki hafa tíma til einhvers læðumst við því útum bakdyr hreinskilninnar.
Hamingja er að ganga úr hamnum af einskærri fegurð eða gleði yfir því að vera til; að finna ekki fyrir ytra byrði sínu heldur verða eitt með viðfangsefni sínu í andanum, inn að rótum sjálfs sín og út í óendanleika alheimsins.
Að bera ábyrgð á lífi sínu, á gæfu sinni og gengi, vexti og þroska, er mikilvægasta hlutverk sérhvers manns. Aðeins hann sjálfur getur skapað líðan sína á hverri stundu með hugsun sinni um sjálfan sig, atburði og annað fólk sem hann mætir. Að segja annað fólk særa sig eða reita sig til reiði er að rétta því tauminn á sjálfum sér og gefa hamingju sína upp á bátinn.
Mál er undirstaða hugsunar, hugsanir vekja tilfinningar, tilfinningar skapa líðan og líðan okkar hefur úrslitaáhrif á það hvað okkur tekst að gera við menntun okkar – allt það sem við höfum tileinkað okkur og leyft að breyta okkur í þá átt að við verðum meira maður en áður.
UPP
